از مختصات متری به KML و برگشت
در KML، مختصات به صورت جغرافیایی و با ترتیب طول، عرض و در صورت وجود ارتفاع بیان می‌شوند. اعداد متری UTM را نباید مستقیم در این ساختار نوشت. برای برگشت به DXF نیز زون مقصد و مبنای تبدیل باید روشن باشد تا فایل با همان موقعیت بازیابی شود.
مثال آموزشی: کنترل دور رفت‌وبرگشت
این مثال برای آموزش کنترل داده است؛ از مختصات شهری یا نقاط فرضی به‌جای برداشت ملک استفاده نکنید.
- از یک نقطه کنترل‌شده در پروژه رشت خروجی KML بگیرید و موقعیت آن را بررسی کنید.
- در بازگردانی به سیستم WGS 84 / 39N، همان نقطه را با مختصات اولیه مقایسه کنید.
- اختلاف را متناسب با دقت داده و تبدیل بسنجید؛ شماره زون را از تصویر نقشه حدس نزنید.
خطاهایی که در این بررسی باید کنار بگذارید
- درج Easting و Northing در مختصات KML.
- قضاوت صحت تبدیل صرفاً از روی شکل یا مساحت پلی‌گون.
زون 39N برای رشت چگونه تعیین می‌شود؟
زون استاندارد UTM از طول جغرافیایی نقطه محاسبه می‌شود. هر زون اصلی ۶ درجه عرض دارد. طول جغرافیایی مرجع رشت حدود 49.5832° E است و در بازه 48° E تا 54° E قرار می‌گیرد؛ بنابراین شماره زون آن 39 است. حرف N در این صفحه به نیمکره شمالی اشاره می‌کند.
برای تبدیل مختصات جغرافیایی به Easting و Northing، فقط دانستن نام شهر کافی نیست. نرم‌افزار باید مبنای مختصات، شماره زون و نیمکره را هم بداند. برای WGS 84 در رشت، شناسه رایج سیستم EPSG:32639 است.
برای نقشه UTM ملک در رشت چه چیزی را کنترل کنیم؟
- مختصات واقعی یک نقطه از زمین یا فایل برداشت را بررسی کنید؛ از مختصات مرکز شهر به‌جای ملک استفاده نکنید.
- طول جغرافیایی را با محدوده زون 39، یعنی 48 تا 54 درجه شرقی، تطبیق دهید.
- در تنظیمات نرم‌افزار، WGS 84 / UTM Zone 39N یا EPSG:32639 را فقط زمانی انتخاب کنید که مبنای داده همین سیستم باشد.
- پس از تبدیل، موقعیت نقاط را روی نقشه مرجع کنترل کنید تا جابه‌جایی ناشی از زون، نیمکره یا Datum اشتباه آشکار شود.
از کنترل سیستم مختصات تا خروجی
برای ورود فایل، راهنمای DXF به UTM را ببینید؛ انتخاب زون به‌تنهایی مختصات محلی را تبدیل نمی‌کند. پس از کنترل داده می‌توانید جدول نقاط را در گواهی مختصات بازبینی کنید. در خروجی KML، سیستم جغرافیایی و ترتیب طول و عرض را کنترل کنید.